Wormen bij mensen veroorzaken de ontwikkeling van ziekten die gezamenlijk helminthiasis worden genoemd. Wormen zijn parasitaire wormen die in vrijwel alle organen van ons lichaam voorkomen: darmen, spieren, longen, lever, hart en zelfs ogen.
Als een persoon wormen heeft, verschijnen de symptomen niet altijd; als ze zich toch voordoen, zijn ze vermomd als andere ziekten van de lever, het maag-darmkanaal, de galblaas, enz. Soms zijn deze symptomen zo vaag dat het zeer problematisch kan zijn om de oorzaak vast te stellen. van een bepaald probleem, vooral als het om kinderen gaat.
Tegenwoordig zijn er veel bekende parasieten die het menselijk lichaam kunnen infecteren. In totaal zijn er ongeveer 150 soorten helminthiasis. Alle wormen zijn, afhankelijk van hun vorm en lichaamsstructuur, verdeeld in twee grote groepen: rondwormen of nematoden, en platwormen.
Kinderen zijn meestal besmet met wormen, en de meest voorkomende vormen van helminthiasis (ziekten veroorzaakt door parasitaire wormen) zijn ascariasis en enterobiasis. De gevaarlijkste wormen die in het menselijk lichaam kunnen leven zijn echinococcen en alveococcen. Voor elke groep parasieten zijn speciale middelen ontwikkeld, waarvan de behandeling wormen uit het lichaam van een volwassene of een kind zal verwijderen.
Soorten wormen bij mensen
Er zijn meer dan tweehonderd soorten wormen die mensen infecteren. De meeste komen niet in de middenzone voor, dus in ons land komen ongeveer zestig soorten veel voor. Parasieten zijn onderverdeeld in contactparasieten (wormen die van de ene persoon op de andere worden overgedragen), geohelminthiasis (de larve leeft in de grond en invasie vindt plaats wanneer bodemdeeltjes met voedsel binnendringen) en biohelminthiasis (parasieten komen in het menselijk lichaam terecht via het vlees van geïnfecteerde dieren of vis).
Laten we enkele van de meest voorkomende groepen wormen bij mensen noemen:
- Annelids - draadwormen, rondwormen, zweepwormen, trichinella;
- Lintwormen – verschillende soorten lintwormen, echinokokken, lintwormen;
- Platwormen - allerlei soorten staartvinnen, staartvinnen.
Laten we elk type worm dat in het lichaam van een volwassene kan leven eens nader bekijken.
- Spoelwormen zijn grote rondwormen, roodgeel van kleur, die op volwassen leeftijd een lengte bereiken van maximaal 40 cm.
- De zweepworm is een rondworm van 30-50 mm lang, die zijn naam dankt aan de vorm van zijn lichaam: het voorste deel is lang en smal, als een haar, en het achterste deel is kort en breed.
- De brede lintworm is een grote lintworm met een lengte van ongeveer 10 meter; er kunnen exemplaren van meer dan 20 meter lang worden gevonden.
- Mijnworm is de gecombineerde naam voor twee soorten wormen: duodenale haakworm en necator, rondwormen van 10-15 mm lang.
- Trichinella zijn kleine rondwormen van 2-5 mm lang die een ernstige ziekte veroorzaken: trichinose.
- De leverbot (kattenbot) is een platworm uit de klasse van de staartwormen van 7-20 mm lang. De ziekte die door deze parasiet wordt veroorzaakt, wordt opisthorchiasis genoemd.
- Varkens- en runderlintwormen zijn qua structuur vergelijkbaar met lintwormen tot 6 meter lang.
- Echinococcus parasiteert het menselijk lichaam niet in volwassen vorm, maar in de vorm van een tussenvorm - Finnen. Echinococcus zelf is een lintworm van 3-5 mm lang
- Alveococcus is een worm die lijkt op echinococcus, met een vergelijkbare structuur en ontwikkelingsmechanisme.
Symptomen en tekenen van wormbesmetting zijn afhankelijk van het type parasiet, de locatie in het lichaam en het stadium van ontwikkeling.
![wormen in rauwe vis](/images/lidwoord/10275/wormen%20in%20rauwe%20vis.jpg)
Helminten in het menselijk lichaam
Wormen worden wetenschappelijk wormen genoemd. Met helminten worden alle wormen bedoeld die de lichamen van mensen, dieren en planten parasiteren. Dienovereenkomstig zijn wormen geen specifiek type parasiet, maar een hele groep verschillende wormen, waarvan er drie de meest voorkomende zijn.
In de moderne samenleving zijn wormen nog steeds wijdverspreid. Vooral vaak komt helminthische besmetting voor bij kinderen, jagers, vissers en hun gezinnen, maar ook bij plattelandsbewoners.
Helminten zijn een grote groep parasitaire wormen die van dieren en planten leven en zich voeden en reproduceren in het lichaam van de donor. De mens is geen uitzondering. Alleen al in ons land zijn er meer dan 70 soorten parasieten. Volgens statistieken is elke derde inwoner van de aarde besmet met parasitaire wormen. Er wordt aangenomen dat er geen enkele volwassen persoon is tijdens wiens leven geen enkele worm zich in zijn lichaam heeft gevestigd.
Helminten. Hoe zorgvuldig ouders ook letten op de reinheid van de handen van hun kinderen, het is bijna onmogelijk om ze tegen wormen (pinworms) te beschermen. Kinderen verkennen de buitenwereld; de natuur wekt een bijzondere interesse. Ze willen alles met hun handen aanraken en proeven. Mensen die vis, vlees van wilde dieren en vogels en zelfgemaakte melk eten, lopen het risico besmet te raken met trichinose en diphyllobothriasis.
Moderne medische gegevens laten zien dat veel ziekten optreden als gevolg van wormbesmettingen. Zo is het verband tussen oncologie en langdurige infectie met parasieten klinisch bewezen. Tekenen van de aanwezigheid van wormen bij mensen worden vaak verkeerd geïnterpreteerd door artsen en patiënten. Ze beginnen niet-bestaande ziekten van het maag-darmkanaal te behandelen.
Hoe kun je besmet raken?
De oorzaken van menselijke worminfecties zijn zeer divers, de infectieroute hangt rechtstreeks af van het type wormen en hun levenscyclus, het kan zijn:
- vuile groenten eten;
- het niet naleven van de hygiëneregels bij het bereiden van voedsel;
- slechte hittebehandeling van sommige voedingsproducten, vooral dierlijk vlees en vis;
- communicatie met huisdieren – katten, honden, sommige soorten knaagdieren;
- het niet naleven van de hygiëneregels vóór het eten, na een bezoek aan het toilet, bij terugkomst van een wandeling;
- zwemmen in vervuilde waterlichamen.
Tijdens hun leven produceren wormen giftige stoffen die in het bloed worden opgenomen en zich door het lichaam verspreiden, waardoor schade wordt toegebracht aan de belangrijkste organen en systemen.
Algemene symptomen en tekenen van wormbesmetting bij kinderen
Algemene symptomen van helminthiasis zijn onder meer:
- verslechtering of verhoogde eetlust;
- misselijkheid, mogelijk braken;
- overmatige speekselvloed;
- ontlastingsstoornissen;
- het optreden van pijn in de onderbuik;
- duizeligheid, hoofdpijn;
- allergische reacties;
- verhoogde frequentie van verkoudheid;
- prikkelbaarheid, humeurigheid;
- slaap stoornis;
- verslechtering van mentale en fysieke activiteit;
- droge hoest.
Symptomen van wormen bij mensen
Soms kunnen wormen het lichaam van een volwassene lange tijd parasiteren zonder merkbare symptomen; in sommige gevallen worden ze de oorzaak van de ontwikkeling van verschillende chronische ziekten, wat gevaarlijke complicaties en zelfs de dood veroorzaakt.
Met het begin van een acute periode van helminthiasis beginnen wormen zich intensief te voeden in de darmen van een zieke persoon, wat verschillende tekenen van spijsverteringsstoornissen veroorzaakt: dysbacteriose, buikpijn, diarree.
Laten we eens kijken welke tekenen van wormen kunnen worden opgemerkt? Laten we de meest voorkomende, algemene symptomen van wormen bij mensen opsommen.
- Gastro-intestinale disfunctie - diarree, obstipatie en buikpijn;
- Pijn in gewrichten en spieren - parasieten kunnen door het menselijk lichaam bewegen om zich op de meest geschikte plaatsen voor hun leven te vestigen, bijvoorbeeld in de gewrichtsvloeistof en spieren. Wanneer dit gebeurt, ervaart de persoon pijnlijke gevoelens;
- Zenuwstelselaandoeningen en algemene malaise - manifesteert zich in de vorm van vermoeidheid, prikkelbaarheid, slaapstoornissen en geheugenproblemen;
- Allergische reacties en huidverschijnselen - het verschijnen van puistjes, mee-eters en andere huiduitslag - zijn ook tekenen van de aanwezigheid van wormen bij mensen;
- Verminderde immuniteit en, als gevolg daarvan, de ontwikkeling van infectieziekten;
- Een scherpe afname van het lichaamsgewicht;
- Bloedarmoede - sommige wormen zuigen bloed uit de darmwanden als bloedzuigers;
- Tandenknarsen tijdens de slaap en slaapstoornissen;
- Jeuk in de anus, vooral 's nachts. Op dit moment legt het vrouwtje actief eieren, waardoor jeuk in de anus ontstaat;
- Vergrote lymfeklieren, lage lichaamstemperatuur;
- Ontsteking van de luchtwegen - hoesten, koorts, sputumproductie, loopneus - zo kan de aanwezigheid van wormen zich manifesteren.
De specifieke eerste tekenen zullen rechtstreeks afhangen van de ziekteverwekker en de locatie van de worm in het menselijk lichaam. Grote wormen, staartwormen en lintwormen parasiteren bijvoorbeeld graag de lever, dit kan leiden tot degeneratie van levercellen, verstopping van de galwegen, bloedstolsels en cirrose. Rondwormen en spoelwormen leven in de darmen en worden dus samen met de ontlasting uitgescheiden. Om erachter te komen hoe u deze wormen van een persoon kunt verwijderen, moet u een arts raadplegen, hij zal een geschikt middel voorschrijven.
Symptomen van een worminfectie kunnen vanaf het moment van de worminfectie op verschillende tijdstippen optreden. De eerste symptomen van ascariasis verschijnen dus na 2-3 dagen. Bij de meeste andere wormbesmettingen verschijnen de symptomen van de ziekte na 2-3 weken.
Meestal worden de belangrijkste tekenen van worminfectie bij volwassenen weergegeven door allergische verschijnselen in de vorm van jeuk en huiduitslag, zwelling, zwakte, spierpijn, hoofdpijn, koorts, spier- en gewrichtspijn, een toename van het aantal eosinofielen in de bloed, enz.
Omdat ze parasieten zijn, voeden wormen zich met het lichaam van hun gastheer. Tegelijkertijd absorberen ze een aanzienlijke hoeveelheid eiwitten en koolhydraten, minerale elementen, vitamines en andere voedingsstoffen. Helminthiasen kunnen acuut en chronisch zijn. De eerste laatste 2-3 weken en manifesteren zich vaak als allergieën, terwijl de chronische fase maanden, jaren en zelfs tientallen jaren kan duren.
Welke organen kunnen wormen aantasten?
Er zijn twee soorten invasies: cavitair en weefsel. Afhankelijk van de soort zijn habitats ook verdeeld:
- Holtewormen nestelen zich in de dunne en dikke darm. Vooral de eerste delen van de dunne darm worden aangetast door lintwormen, haakwormen en rondwormen. Het onderste deel van de dunne darm is het leefgebied van de dwerglintworm en draadworm. De dikke darm wordt meestal het leefgebied van de zweepworm.
- Weefselhelminten beïnvloeden organen van elk type: lever, hersenen, lymfeklieren, galwegen.
Belangrijk! Het is onmogelijk om tekenen van de aanwezigheid van wormen bij een patiënt te bepalen in de beginfase van de ontwikkeling van de besmetting. Zolang het aantal wormen klein is, ligt de giftige vergiftiging door afvalproducten binnen de normale grenzen, het lichaam zelf gaat de invasie aan. Het optreden van karakteristieke of acute symptomen duidt op een significante toename van het aantal wormbesmettingen: de rijping van individuen en hun dynamische ontwikkeling.
Complicaties van wormen
Een aantal helminten kan ernstige verstoringen in de toestand van de patiënt veroorzaken. Dit zijn de meest voorkomende complicaties:
- Bloedarmoede door B12-tekort, bloedarmoede door ijzertekort - leidt tot verstoring van de zuurstoftoevoer naar weefsels, waardoor herstel op de lange termijn vereist is. Gemanifesteerd door een bleke huid, droge mond, zwakte, stoornissen in verschillende lichaamsfuncties;
- Darmobstructie treedt op wanneer de parasiet het lumen met zijn lichaam blokkeert. Een chirurgische behandeling is vereist. Symptomen – buikpijn, gebrek aan ontlasting, braken;
- Darmbloedingen - als de worm zich aan de darmwand hecht, kan deze de bloedvaten beschadigen. Symptomen: buikpijn, zwakte, bloed in de ontlasting, braken. Vereist een chirurgische behandeling;
- Fibrose en cirrose van de lever ontwikkelen zich met een langdurig beloop van opisthorchiasis. De veranderingen zijn onomkeerbaar. Symptomen: verstoring van slaap en waakzaamheid, ophoping van vocht in lichaamsholten, verlies van leverfunctie;
- Abcessen van de aangetaste organen zijn etterende ontstekingen. Symptomen zijn pijn, hoge koorts, zwakte. De toestand verslechtert snel. Een onderzoek is nodig om de bron van de ontsteking en een chirurgische behandeling op te sporen.
Ontlastingsanalyse en schrapen op wormeieren
Wormen zijn voornamelijk darmparasieten. Het is via de darmen dat hun eieren vrijkomen. Om ze te diagnosticeren, worden daarom ontlasting voor analyse genomen. Voor het verzamelen van ontlasting kunt u bij de apotheek een speciaal opvangbakje kopen, maar u kunt ook een luciferdoosje of potje gebruiken.
Voor de analyse heeft u dus een container nodig voor het verzamelen van materiaal en een spatel. Als een persoon fragmenten van wormen of een hele worm ziet, moet hij ook naar het laboratorium worden gestuurd.
Het is niet nodig om de ontlasting direct na afname naar het laboratorium te brengen. Het moet binnen 24 uur voor onderzoek worden afgeleverd. Tot die tijd dient het verzamelde biomateriaal in de koelkast te worden bewaard. Een uitzondering hierop is het verzamelen van ontlasting voor onderzoek op giardiasis. Het moet warm worden ingeleverd, omdat de parasietcysten bij afkoeling worden vernietigd. Terwijl de ontlasting naar het laboratorium wordt afgeleverd, moet de container in een warme doek worden gewikkeld.
Om enterobiasis te diagnosticeren, wordt een schraapsel uit de perianale plooien genomen, omdat vrouwelijke draadwormen in dit gebied eieren leggen. Vóór de test mag u uw gezicht ongeveer 12 uur niet wassen en niet naar het toilet gaan. Daarom is de optimale tijd om analyses uit te voeren 's ochtends.
Het schrapen gebeurt met een wattenstaafje, dat in een schone container wordt geplaatst en naar het laboratorium wordt afgeleverd. Je kunt ook plakband gebruiken, dat van het glas wordt afgepeld, een tijdje op het anale gebied wordt geplakt, vervolgens wordt afgescheurd en met de plakkerige kant weer op het glas wordt aangebracht.
Biologisch materiaal dat aan het laboratorium wordt geleverd, wordt bestudeerd met behulp van een microscoop. Als een persoon besmet is, ziet de laboratoriumtechnicus wormeieren, hun larven of segmenten. Elke parasiet legt eieren die uniek zijn voor zijn soort. Daarom kun je, door de structuur van het ei te bestuderen, bepalen welke worm parasitair is in het menselijk lichaam.
Als er een worm in de ontlasting zit, ziet deze er meestal uit als een witte strook van verschillende lengtes. Wormen kunnen mobiel blijven. Het type worm kan in het laboratorium worden bepaald.
Het is echter niet altijd mogelijk om wormen op te sporen met behulp van ontlastingsanalyse. De analyse zal bijvoorbeeld niet informatief zijn als het menselijk lichaam alleen wordt geparasiteerd door mannelijke rondwormen die geen eieren kunnen afscheiden.
Bloedonderzoek voor wormen
Om wormen in het bloed te identificeren, wordt een immunologische test gebruikt om antilichamen tegen de belangrijkste soorten wormen te bepalen. De betrouwbaarheid en nauwkeurigheid van ELISA is gelijk aan 95%. Het kan worden gebruikt om extra-intestinale vormen van helminthiasen te detecteren.
Het decoderen van ELISA resulteert in een vereenvoudigde vorm:
- Helminten parasiteren het lichaam als de immunoglobulineklasse M (lgM) in het bloed verhoogd is.
- Wormen waren óf al eerder in het menselijk lichaam aanwezig, óf de wormbesmetting werd chronisch en veroorzaakte een verzwakking van het menselijke immuunsysteem. Deze conclusie kan worden getrokken als de concentratie IgG-immunoglobulinen verhoogd is, maar IgM niet in het bloed wordt gedetecteerd.
In beide gevallen zal een diepgaandere diagnose en specifieke behandeling nodig zijn.
Hoe raakt de parasiet geïnfecteerd en ontwikkelt zich?
Elke parasiet heeft specifieke levenscycluskenmerken. Afhankelijk van het infectiemechanisme zijn alle helminthiasen verdeeld in drie hoofdgroepen:
- contact helminthiasen;
- geohelminthiasen;
- biohelminthiasen.
Neem contact op met helminthiasen
De ontwikkeling van parasieten die tot de groep van contactworminfecties behoren, vindt volledig plaats in het lichaam van het kind. Wormeieren komen het spijsverteringsstelsel binnen, migreren naar de darmen en worden na enige tijd volwassen. Geslachtsrijpe wormen vormen eieren, die met uitwerpselen in de externe omgeving worden vrijgegeven. De ontwikkelingscyclus herhaalt zich opnieuw.
Contacthelminthiases omvatten pinworminfectie. De verspreiding van deze wormen vindt plaats via het fecaal-orale mechanisme. Als een kind zijn handen niet wast na gebruik van het toilet, blijven microscopisch kleine draadwormeieren op zijn vingers achter. Andere kinderen kunnen besmet raken door besmette huishoudelijke artikelen en voedsel dat de zieke heeft aangeraakt. Bij de verspreiding van draadwormen is het niet naleven van de regels voor persoonlijke hygiëne van groot belang. Daarom komt deze helminthiasis vaker voor in de kindertijd.
Een ziek kind kan niet alleen anderen besmetten, maar ook zichzelf opnieuw besmetten. Pinworms die uit de anus kruipen, leggen eieren op de huid in het anale gebied. Dit proces veroorzaakt ernstige jeuk aan de huid, waardoor kinderen vaak aan de zere plek beginnen te krabben. Als ze hierna hun handen niet wassen, dringt een nieuwe portie eieren de darmen binnen. De populatie parasieten neemt toe, wat leidt tot een verslechtering van de toestand van het kind.
Geohelminthiasis
De groep geohelminthiasis wordt vertegenwoordigd door rondwormen. Om deze parasieten te kunnen ontwikkelen, is het noodzakelijk dat de ontlasting van een ziek kind in de grond terechtkomt. De vrijgekomen eieren beginnen zich actief te ontwikkelen en bereiken snel het invasieve stadium, waarin ze het menselijk lichaam kunnen binnendringen.
Besmetting van kinderen vindt meestal plaats door de consumptie van ongewassen groenten en fruit die in contact komen met de grond. Er blijven Ascaris-larven op achter, die de darmen van het kind binnendringen en onaangename symptomen van helminthiasis veroorzaken.
Biohelminthose
Voor de ontwikkeling van wormen die tot de groep biohelminten behoren, is de aanwezigheid van een tussengastheer noodzakelijk: een levend organisme waarin de wormlarven zich zullen ontwikkelen. Dit kunnen runderen (koeien, varkens) zijn, maar ook vissen. Daarom kan een kind besmet raken met wormen door voedsel uit niet-geverifieerde bronnen te consumeren. Onvoldoende warmtebehandeling van vlees of vis draagt bij aan infectie. Via voedsel kunt u besmet raken met echinococcen, runder- en varkenslintworm en kattenbot.
Behandeling van wormen bij mensen
De basis voor de behandeling van wormen bij mensen zijn specifieke anthelmintica; volwassenen krijgen de beste beproefde tabletten voorgeschreven.
De keuze van het medicijn voor de behandeling hangt af van de aanwezigheid van specifieke wormen in het menselijk lichaam. In de acute periode van de ziekte kan de arts de patiënt anti-allergische geneesmiddelen voorschrijven, zoals Suprastin of Claritin.
Alleen op basis van tests en diagnose schrijft de arts een behandeling voor wormen bij een persoon voor, omdat anti-helminthica behoorlijk giftig zijn. Als tijdens de analyse opnieuw wormen worden gedetecteerd, bepaalt de specialist hoe de wormen moeten worden verwijderd, waarbij hij een nieuw behandelingsregime voorstelt op basis van het gebruik van andere anti-wormtabletten die de taak beter aankunnen.
Behandeling
Anthelmintische therapie
De basis voor de behandeling van parasitaire ziekten zijn anthelmintica. Ze moeten worden gebruiktstrikt zoals voorgeschreven door de arts, omdat het bij het selecteren van een medicijn noodzakelijk is om rekening te houden met een aantal belangrijke factoren:
- vorm van helminthiasis;
- fase van ziekteontwikkeling;
- pathogeen;
- bijkomende ziekten van het kind;
- kenmerken van zijn toestand.
Alleen een arts kan deze indicatoren correct beoordelen en het optimale medicijn selecteren. Zelfmedicatie voor helminthiasis bij kinderen is onaanvaardbaar. Verkeerd gekozen therapie is vaak niet alleen ineffectief, maar gaat ook gepaard met ernstige bijwerkingen.
Hoe voer ik een ontlastingstest uit voor helminten en hun eieren?
Bij het selecteren van de therapie moet de arts rekening houden met de veroorzaker van de ziekte. Je moet niet vertrouwen op een universele remedie, omdat de meeste medicijnen alleen op een bepaalde cirkel van helminten werken. Als het verkeerde medicijn wordt gebruikt, verdwijnt het ziektebeeld van de ziekte bij het kind niet, maar blijft de ziekte voortschrijden, wat tot ernstige complicaties kan leiden.
Als er meerdere kinderen in een gezin zijn, raden artsen vaak anthelmintische therapie aan voor alle gezinsleden tegelijk. Dit voorkomt herhaalde gevallen van worminfectie na de behandeling.
Symptomatische therapie
Naast anthelmintische therapie krijgt het kind ook een symptomatische behandeling voorgeschreven, gericht op het elimineren van de klinische manifestaties van de ziekte. Als er een ernstige allergische reactie optreedt, worden antihistaminica gebruikt - Suprastin, Tavegil, Claritin.
Als de baby ernstige verschijnselen van intoxicatie heeft, krijgt hij antipyretica en pijnstillers voorgeschreven. Om acute symptomen te verlichten, worden veel vloeistoffen voorgeschreven of wordt infuustherapie uitgevoerd. Als er een risico bestaat op het ontwikkelen van vasculitis en myocarditis, worden glucocorticoïden (bijvoorbeeld prednisolon) voorgeschreven.
Hoe wormen te behandelen met folkremedies
Traditionele behandelmethoden omvatten geneeskrachtige planten die anthelmintische en laxerende effecten hebben. Hoewel de effectiviteit van deze middelen niet wetenschappelijk is getest, worden veel ervan al sinds de oudheid gebruikt om darmwormen bij mensen thuis te behandelen.
- De beste folkremedie zijn pompoenpitten voor wormen. Neem en schil de pompoenpitten (80-100 g), probeer de groene schil niet te beschadigen. Maal ze, voeg 2 eetlepels honing en 100 gram water toe, meng. Dit middel moet strikt 's ochtends op een lege maag worden ingenomen. Ieder uur één eetboot gedurende 3 uur. Daarna moet je een laxeermiddel nemen en na 1-2 uur een klysma geven.
- Granaatappel. Granaatappelschors bevat punicine, dat zeer giftig is voor wormen. Een afkooksel van de schors in zoet water moet driemaal daags worden ingenomen door volwassenen en kinderen die aan parasieten lijden.
- Uienbouillon (giet 200 ml kokend water over 1 ui, laat 2 dagen staan, consumeer vóór de maaltijd gedurende 4 dagen)
Wat de preventie betreft, om wormbesmettingen te voorkomen, is het noodzakelijk om uw handen met zeep te wassen nadat u van de straat bent teruggekeerd, vlees en vis met hitte te behandelen, geen ruw water te drinken en niet in vervuilde waterlichamen te zwemmen.
Preventie
De belangrijkste preventie van helminthiasis bij kinderen is naleving van de regels voor persoonlijke hygiëne.
Daarom kunnen we voorzorgsmaatregelen noemen om wormbesmettingen te voorkomen:
- het aanleren van vaardigheden op het gebied van persoonlijke hygiëne bij kinderen (handen wassen na toiletbezoek, contact maken met dieren, buiten lopen, voor het eten);
- het bestrijden van slechte gewoonten (het kind moet verboden worden op vingers te zuigen, op nagels te bijten of vreemde voorwerpen in zijn mond te stoppen);
- bestrijding van muggen, vliegen en insecten;
- hoogwaardige verwerking van vlees en vis;
- hoogwaardige waterdesinfectie;
- ontworming van gedomesticeerde honden en katten;
- vermijd contact met zwerfdieren;
- grondig wassen van groenten en fruit, bessen en fruit;
- frequente verandering van ondergoed en beddengoed (eenmaal per dag);
- strijken van ondergoed en beddengoed met een heet strijkijzer;
- tweemaal daags hygiëneprocedures in het anale gebied uitvoeren om enterobiasis te voorkomen;
- 's nachts slipjes met elastische banden dragen;
- grondige natte reiniging van gebouwen.
Eenmaal in het lichaam verstoren wormen bij kinderen de normale werking van verschillende organen en systemen. En als volwassenen een sterk immuunsysteem hebben dat voortdurend vecht tegen 'ongenode gasten', dan gebeurt dit niet bij een kind: zijn lichaam is nog steeds zwak en kwetsbaar. Daarom is het belangrijk om het kind te leren de normen voor persoonlijke hygiëne zo vroeg mogelijk in acht te nemen om worminfecties te voorkomen, en als er symptomen optreden, neem dan onmiddellijk contact op met een specialist voor een daaropvolgende anthelmintische behandeling.